Prof. Władysław Bartoszewski

Prof. Władysław Bartoszewski

Rada Miasta Sopotu nadała prof. Władysławowi Bartoszewskiemu tytuł Honorowego Obywatela Sopotu w 2007 r.

 

Profesor Władysław Bartoszewski to postać wybitna. Jego zaangażowanie publiczne budzi podziw i jest wzorem godnym do naśladowania. Wierząc w te same wartości, które przyświecają życiu i decyzjom profesora, pragniemy oddać hołd jego dokonaniom, przyznając mu tytuł Honorowego Obywatela Sopotu.

 

Historyk Andrzej Friszke spróbował ogarnąć dorobek prof. Władysława Bartoszewskiego tymi słowami: „Przez parę dziesięcioleci (...) jest jedną z barwniejszych postaci kręgów warszawskiej inteligencji. Wybitny znawca okupacyjnej konspiracji, warsawianista, kronikarz, bibliofil i bibliograf, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i sekretarz generalny PEN Clubu, niepokorny inteligent, więzień polityczny różnych epok i reżimów, inicjator dialogu polsko-żydowskiego i polsko-niemieckiego. W tej niezwykłej osobie skupiło się wiele talentów, pasji, bardzo różnych form ekspresji”.

 

Profesor Bartoszewski dał wyraz swemu publicznemu zaangażowaniu już w wieku 17 lat, kiedy we wrześniu 1939 roku wstąpił do służby cywilnej jako noszowy. Szybko związał się z Polskim Czerwonym Krzyżem. Rok później z łapanki na Żoliborzu trafił do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau. Dzięki działaniom PCK został zwolniony po siedmiu miesiącach. Swoją wiedzę na temat niemieckich obozów przekazał Związkowi Walki Zbrojnej. W 1942 roku wstąpił do Armii Krajowej, do pionu informacyjnego. W tym też roku zaangażował się w „Żegotę”, organizację niosącą pomoc Żydom eksterminowanym na terenie Polski. Pomagał uczestnikom powstania w getcie w 1943 roku. Jako adiutant dowódcy placówki informacyjno-radiowej walczył w powstaniu warszawskim. W roku 1945 rozpoczął służbę w pionie informacyjno-propagandowym organizacji „Nie”- kontynuatorki Armii Krajowej. Od 1946 roku był członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz współredaktorem „Gazety Ludowej” – organu prasowego PSL-u, jedynej opozycyjnej partii wobec komunistów.
Dwukrotnie więziony (1946–48, 1949–54), po zwolnieniu wrócił do działalności publicystycznej. W latach 1972–1983 pełnił funkcję sekretarza generalnego polskiego PEN Clubu, a od roku 1982 współredagował „Tygodnik Powszechny”.

 

Wiedzą, umiejętnościami a także doświadczeniami życiowymi dzielił się ze studentami i słuchaczami w kraju i zagranicą, jako wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Towarzystwa Kursów Naukowych, szerzących nieocenzurowaną wiedzę o kulturze i historii, Latających Uniwersytetów oraz podczas zajęć ze studentami uniwersytetów całego świata. Uczestniczył w licznych międzynarodowych konferencjach i sympozjach poświęconych tematyce II wojny światowej, Holokaustu, stosunków polsko-żydowskich i polsko-niemieckich.
W Polsce Ludowej Władysław Bartoszewski stanął po stronie rodzącej się demokratycznej opozycji. Za swoje kontakty z emigracją polityczną oraz wspieranie oporu przeciwko komunizmowi w kraju był represjonowany. Nękano go rewizjami, objęto zakazem druku, odmawiano mu wydania paszportu.

 

Był jednym z sygnatariuszy listu przeciw wprowadzeniu zmian w polskiej konstytucji z 1976 roku. W sierpniu 1980 roku podpisał się pod listem poparcia intelektualistów dla strajkujących robotników Wybrzeża. Po wprowadzeniu staniu wojennego w grudniu 1981 roku został internowany. Wypuszczono go po 4 miesiącach, w wyniku mediacji zagranicznych i polskich środowisk intelektualnych.

 

W niepodległej Rzeczpospolitej profesor Bartoszewski reprezentował Polskę, o którą walczył, jako ambasador w Austrii w latach 1990-1995. Dwukrotnie zasiadał w fotelu ministra spraw zagranicznych: w 1995 i 2000 roku. W 1997 roku został senatorem RP, uzyskując 470 tys. głosów.

 

Całe życie profesor Bartoszewski poświęcił walce o suwerenną, demokratyczną, szanowaną w Europie i na świecie Ojczyznę. 19 lutego obchodzić będzie 85 urodziny.

 

Mamy przyjemność występować z wnioskiem o nadanie tytułu „Honorowego Obywatela Sopotu” człowiekowi, który jest ucieleśnieniem patriotyzmu, rozwagi i dialogu. Jego postawa może i powinna być wzorem dla każdego. Przyjęcie tak wielkiej postaci, w poczet „Honorowych Obywateli Sopotu” uważamy za zaszczyt i inspirację dla kolejnych pokoleń Sopocian.

 

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski

Honorowe Obywatelstwo Sopotu przyznane zostało Jego Ekscelencji arcybiskupowi gdańskiemu Tadeuszowi Gocłowskiemu przez Radę Miasta Sopotu 28.03.2008.

WIĘCEJ

Lech Wałęsa

Lechowi Wałęsie tytuł Honorowego Obywatela Sopotu nadała Rada Miasta Sopotu uchwałą Nr XVII/201/95 z dnia 21.12.1995 r.

WIĘCEJ

Marian Mokwa

Honorowe Obywatelstwo Miasta Sopotu nadała prof. Marianowi Mokwie Miejska Rada Narodowa uchwałą Nr VIII/38/79 z dnia 31 marca 1979 r.

WIĘCEJ

Czesław Miłosz

Honorowe Obywatelstwo Sopotu przyznane zostało Czesławowi Miłoszowi przez Radę Miasta Sopotu w roku 2001.

WIĘCEJ

Załoga statku Sopot

Honorowe Obywatelstwo Miasta Sopotu nadała załodze statku m/s „Sopot” Miejska Rada Narodowa w Sopocie uchwałą Nr XXVII/123/83 z dnia 29.04.1983 r.

WIĘCEJ

Izabela Sierakowska-Tomaszewska

Honorowe Obywatelstwo Sopotu przyznane zostało Izabeli Sierakowskiej-Tomaszewskiej przez Radę Miasta Sopotu w roku 2001. Jubileusz 100-lecia nadania praw miejskich Sopotowi stanowił doskonałą okazję do przyznania zaszczytnego tytułu „Honorowy Obywatel Sopotu” osobom dla miasta zasłużonym i związanym z jego historią oraz dorobkiem z różnych dziedzin.

WIĘCEJ

Franciszek Mamuszka

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Sopotu nadała Franciszkowi Mamuszce Miejska Rada Narodowa w Sopocie uchwałą Nr XXIX/127/83 z dnia 19 lipca 1983 r.

WIĘCEJ

Seweryn Krajewski

Rada Miasta Sopotu przyznała Honorowe Obywatelstwo Sewerynowi Krajewskiemu w 2001 roku.

WIĘCEJ

Roman Heising

Honorowe Obywatelstwo Miasta Sopotu nadała prof. Romanowi Heisingowi Miejska Rada Narodowa uchwałą Nr XXIV/111/82 z dnia 20XII 1982 r.

WIĘCEJ

Andrzej Dudziński

Andrzejowi Dudzińskiemu Honorowe Obywatelstwo Miasta Spotu nadała Rada Miasta w 2001 roku.

WIĘCEJ

Elżbieta Duńska-Krzesińska

Honorowe Obywatelstwo Sopotu przyznane zostało Elzbiecie Duńskiej-Krzesińskiej przez Radę Miasta Sopotu w roku 2001.

WIĘCEJ
© 2014 URZĄD MIASTA SOPOTU   |
PROJEKT I WYKONANIE: PHENO